Surfing jest to jazda ( a dokładnie ślizg ) na przystosowanej do tego specjalnej desce, unoszonej przez czoło fali morskiej. W latach 20. XX wieku surfing dopiero zaczynał być znany. Powstały pierwsze stowarzyszenia, jednakże duże nieporęczne deski, trudne do manewrowania, ważące więcej niż 100 funtów nie sprzyjały jego popularyzacji.
Historia surfingu

Najstarsze zapiski na jej temat pochodzą z 1778 roku, kiedy to kapitan James Cook podczas swojej trzeciej ekspedycji po Pacyfiku odbył pierwszą udokumentowaną wizytę Europejczyka na Hawajach. W dziennikach Cooka znalazł się dwustronicowy opis mieszkańców wysp, którzy na ówczesnych deskach surfingowych ujeżdżali fale. Korzenie jazdy na falach sięgają jeszcze dalej. Znaleziono przykłady podobnych aktywności w okolicach Nowej Zelandii i Tahiti, co wskazuje na to, że najprawdopodobniej wywodzi się ona z Polinezji.

W roku 1926 odkryto kilka starożytnych hawajskich desek zachowanych w przechowalni w Honolulu’s Bishop Museum. Moda na surfing wybuchła jednak po 1953 roku, gdy w kalifornijskich gazetach pojawiło się zdjęcie trzech surferów na gigantycznej fali. Za sprawą tego na Hawajskie plaże przybyło wielu Kalifornijczyków. Pierwsza deska surfingowa z drzewa balsamicznego została przywieziona do Europy przez w 1957 roku. Zapoczątkowało to rozwój i produkcję sprzętu surfingowego w Europie.

Wycieczka na Pojezierze Kaszubskie wymagać będzie przynajmniej 4-ch dni. Noclegi w Kartuzach i Chmielnie.

Po zwiedzeniu terenów po lewej stronie Wisły udać się należy do Elbląga, bazy wypadowej do wycieczek na Po-brzeże Warmińskie, któremu poświęcić warto 2 do 3 dni.

Wybierając się do Gdańska w miesiącach czerwcu, lipcu lub sierpniu wskazane jest — ze względu na ogromny ruch turystyczny w tym okresie — zamówić sobie i opłacić z góry noclegi (za pośrednictwem poczty, przynajmniej na miesiąc wcześniej przed przybyciem) w jednym z podanych w tekście schronisk turystycznych, a po uzyskaniu pozytywnej odpowiedzi przybyć na ściśle oznaczony termin. Odnosi się to szczególnie do wycieczek grupowych, które — co często się zdarza — nie przygotowawszy sobie z góry kwater, niejednokrotnie zmuszone są opuścić Wybrzeże po jednodniowym pobycie.

Zbiorowe wycieczki, przebywające w miastach Wybrzeża, winny zamawiać posiłki w gospodach przynajmniej o jeden dzień wcześniej. Po przewodników, którzy przygotowani są do oprowadzania wycieczek na terenie całego województwa gdańskiego, a także o wszelkie informacje turystyczne oraz wydawnictwa krajoznawcze zwracać się należy w Gdańsku w biurze PTTK przy ul. Długiej 45. Wycieczki szkolne zamawiają noclegi za pośrednictwem Wydziału Oświaty Prezydium WRN w Gdańsku, który dysponuje szkolnymi schroniskami wycieczkowymi.

Wąski pas mierzei odciął z Zatoki Gdańskiej duży zbiornik wody o powierzchni 860 km2 — Zalew Wiślany. Największa szerokość mierzei wynosi na wysokości Przebrną 2000 m, najwęższa 600 m na wschód od Krynicy Morskiej. Cała Mierzeja porośnięta jest uroczym lasem mieszanym, w którym przeważa sosna pospolita. Z ciekawszych zwierząt żyją tam sarny, dziki i lisy.

Wśród tej malowniczej scenerii położona jest KRYNICA MORSKA (kmW 15) Jeszcze w XIII wieku ziemia w delcie Wisły była ziemią niczyją. Pogańscy Prusowie mieszkali na wschód od Nogatu, Pomorzanie natomiast na zachód od Motławy. Bagniste tereny Żuław, zalewane często przez kapryśną Wisłę, nie zachęcały do osadnictwa. Te urodzajne obszary wymagały wyższej kultury agrotechnicznej od tej, którą posiadali i jedni, i drudzy, a przede wszystkim znajomości trudnej sztuki melioracji.
Zorganizowane osadnictwo na interesującym nas północno-wschodnim nadmorskim pasie delty wiślanej zainicjował zakon krzyżacki w pierwszej połowie XV wieku.
Zalążkiem każdej wsi była karczma. Karczmarz, który cieszył się zaufaniem zakonu, miał za zadanie sprowadzenie z Niemiec kolonistów i przydzielenie im ziemi. Do jego obowiązków należało także pilnowanie lasów i łąk zakonnych, brzegu morskiego, porządku publicznego oraz zbieranie bursztynu. Karczmy z czasów zakonnych stanowiły centralny ośrodek życia wsi. Karczmarze spełniali rolę sołtysów, otrzymując za to pewne ściśle określone uprawnienia.
Karczma w Krynicy Morskiej otrzymała swój dokument lokacyjny 20 sierpnia 1424 roku, w dniu św. Bernarda. Dokument ten wystawił komtur elbląski Heinrich Holt, a karczmarzem był Niclas Wildenberg. Za sprawowanie swojego urzędu karczmarz otrzymywał między innymi drewno na opał pod warunkiem, że nie będzie go sprzedawał komu innemu i że nie będzie ścinał drzew zielonych. Roczny podatek z tej karczmy płatny był w dniu św. Małgorzaty i wynosił 2 marki (dla porównania — jeden rumak bojowy kosztował w owych czasach 6 marek).
Jako nadmorskie kąpielisko Krynica Morska rozwinęła się dopiero po roku 1841, kiedy to wprowadzono regularną żeglugę parową pomiędzy Elblągiem a Królewcem. W roku 1843 zarejestrowano 356 gości.
Pod koniec II wojny światowej w północnej części Żuław i na Mierzei Wiślanej skoncentrowało się silne zgrupowanie wojsk hitlerowskich, liczące ponad 125 tys. żołnierzy. Schroniła się też tutaj duża liczba uchodźców cywilnych, którzy uciekając z różnych terenów Prus Wschodnich i Pomorza, mieli nadzieję na ewakuację drogą morską na zachód. Teren ten był szczególnie dogodny do obrony. Działania przeciwko temu zgrupowaniu rozpoczęto natychmiast po wyzwoleniu Gdańska.
W nocy z 25 na 26 kwietnia 1945 roku oddziały 11 armii gwardyjskiej 3 Frontu Białoruskiego sforsowały kanał łączący Morze Bałtyckie z Zalewem Wiślanym i rozwinęły natarcie wzdłuż Mierzei Wiślanej. Jednocześnie wysadzono na mierzei dwa oddziały desantowe: od strony zatoki przewieziono na kutrach terpedowych 600 ludzi i od strony zalewu na kutrach opancerzonych, trałowcach i pomocniczych środkach pływających około 1300 ludzi. Cała akcja poprzedzona była silnym bombardowaniem lotniczym. Owej nocy uczestniczyło w walkach 300 samolotów lotnictwa bombowego i szturmowego. Dalsze natarcie wzdłuż mierzei na wąskim skrawku ziemi, w nadzwyczaj trudnych warunkach terenowych rozwijało się powoli. Dopiero po ośmiu dniach zaciętych walk, w dniu 3 maja, oddziały radzieckie zajęły Krynicę Morską.
W dniu wyzwolenia wyleciała w powietrze podstępnie zaminowana przez niemieckich saperów latarnia morska, zbudowana w latach 1894—1895. Prowizoryczne światło acetylenowe paliło się następnie przez długi czas na wieżyczce wzniesionej na dachu werandy domu wczasowego „Bałtyk”. W roku 1951 ukończona została budowa nowej latarni, wzniesionej obok ruin starej. Wysokość wieży wynosi 27 m. Z oszklonej laterny na szczycie wieży wysyłane jest światło blaskowe w grupie po dwa blaski: blask 2 sek., przerwa 2 sek., blask 2 sek., i po 5 sek. przerwy blaski powtarzają się znowu. Przy dobrej pogodzie widzialność światła wynosi 19,5 mili morskiej. Kierownik latarni, Józef Janczyszyn, posiada atrakcyjną kolekcję rzadkich okazów bursztynu.
Pierwszy dzień poświęcamy na zaaklimatyzowanie się i odpoczynek po trudach podróży. Następnego dnia, na razie jeszcze bez plecaków, jedziemy autobusem PKS do Nowej Karczmy.

Noclegi w Polsce – ilustrowane oferty z lokalizacją na mapah google Noclegi.

Klimat morski jest korzystny przy schorzeniach kata-ralnych dróg oddechowych, chorobach alergicznych, złej przemianie materii, schorzeniach krwiobiegu i lekkich chorobach serca. Pobyt nad morzem wskazany jest również dla rekonwalescentów.

Lecznicze działanie wody morskiej polega nie tyle na jej składzie chemicznym, ile na niskiej temperaturze i falowaniu. Kąpiel morska jest rodzajem energicznej hydroterapii na wolnym powietrzu. Ustrój traci ciepło, naczynia krwionośne kurczą się, ciśnienie krwi i wewnętrzne wytwarzanie ciepła rośnie. Falowanie jako bodziec mechaniczny działa w tym samym kierunku przez napięcie mięśniowe. W wyniku niskiej temperatury i falowania wody zażywający kąpieli morskiej otrzymuje hartujące ćwiczenia regulacji cieplnej, które wymagają jednak znacznego wysiłku, zwłaszcza ze strony układu sercowo-naczyniowego. Wielogodzinne moczenie się w wodzie powoduje niepotrzebne ochłodzenie ciała i jest jak najbardziej niewskazane.
Dla większości ludzi znacznie ważniejszym czynnikiem leczniczym jest kąpiel słoneczna. Intensywność promieniowania słonecznego jest nad morzem szczególnie duża. Jasny kolor piasku niby potężny reflektor odbija bardzo silnie promienie ultrafioletowe. Czas naświetlania jest znacznie dłuższy na otwartej i szerokiej przestrzeni morskiej o dalekim horyzoncie. Na kąpiele słoneczne można wykorzystywać godziny południowe, ponieważ wiatr od morza chłodząc skórę chroni ustrój od szkodliwego przegrzania i osłabiającego „letargu słonecznego”, tak pospolitego w klimacie nizinnym i górskim. W nieskazitelnie czystym powietrzu nadmorskim skóra ulega trwałej i szybkiej pigmentacji. To gromadzenie się ochronnego barwnika w komórkach naskórka jest nie tylko pożądanym efektem kosmetycznym, ale również wyrazem wchłonięcia i zmagazynowania znacznej ilości energii słonecznej, która w tej postaci wnika w głąb i działa wzmacniająco na cały ustrój. Jeżeli jednak chcemy osiągnąć pożądany efekt, opalanie musimy rozpocząć stopniowo, zwiększając powoli z dnia na dzień czas przebywania na słońcu. Cierpliwość, którą wykażemy na początku, pozwoli uniknąć przykrych i jakże nieestetycznych konsekwencji.
Nigdy nie należy się opalać bez ruchu i w pełnym słońcu.
Opalanie wywiera również niekorzystny wpływ na skórę — bowiem ją wysusza. W czasie przebywania na słońcu skóra musi być natłuszczona masłem kakaowym, olejkiem do opalania lub po prostu tłustym kremem.
Opalanie nie jest wskazane w przypadku następujących chorób: gruźlicy płuc, daleko posuniętej miażdżycy naczyń, niedokrwistości złośliwej, wad serca, ostrego gośćca stawowego, nadczynności tarczycy, padaczki. Ponadto przy stanach podniecenia nerwowego oraz w czasie leczenia szczepionkami i surowicami, jak również przez trzy lata po zapaleniu płuc i opłucnej.
Należy wspomnieć również o kąpielach powietrznych. Dziennie przepuszczamy przez nasze drogi oddechowe około 10—15 m3 powietrza, niezupełnie wolnego od szkodliwych domieszek, drażniących stale błonę śluzową dróg oddechowych każdego mieszkańca wielkiego miasta. Powietrze morskie natomiast zawiera znaczne ilości soli morskiej w delikatnej zawiesinie, tzw. aerozole, działa przeciw-kataralnie i hartująco.
Pakując plecak czy też walizkę nie należy się nigdy sugerować myślą o słonecznej pogodzie. Absolutne maksima i minima temperatury powietrza wynoszą bowiem od 0,0°C w czerwcu w Kołobrzegu do 36,1°C w lipcu w Gdańsku. Należy więc zawsze zabrać ze sobą ciepłą odzież, a unikniemy przykrych zaziębień. Gdyby słonko przygrzewało zbyt skąpo, nadrabiajmy sami, bądźmy słoneczni!
Trasa naszego szlaku nadmorskiego wybrana została tak, by każdy z turystów wyniósł jak najwięcej wrażeń. Szlak prowadzący plażą, lasem, łąką, brzegiem jeziora, jest wyjątkowo urozmaicony, a poprzez swój wybitnie morski charakter zaliczony został do najatrakcyjniejszych szlaków turystycznych. Kraina osnuta baśniami i legendami, pokazuje twardą walkę ludności kaszubskiej o polskość i godna jest szczególnej uwagi. Piesza wędrówka dostarcza dużo wrażeń, pozwala na bardziej wnikliwe obserwacje i bardziej bezpośrednie obcowanie z naturą.
Wędrując na trudnym terenie plaży należy przyjąć przeciętną szybkość marszu 3—3,5 km na godzinę. Przy wycieczkach wielodniowych długość dziennej trasy nie powinna przekraczać 20 kilometrów.
Chcąc bez większego zmęczenia przebyć dłuższy odcinek drogi należy wstać „skoro świt”, wędrować rankiem i po południu, a godziny południowe przeznaczyć na odpoczynek i spożycie obiadu. Wskazane jest też, aby większą część trasy przebyć przed południem, gdy słońce nie rozpaliło jeszcze plaży. Pamiętać trzeba, że zbyt częste przystawanie podczas wędrówki jest męczące. Nie wolno również zapomnieć, że wycieczka ma być przyjemnością, a nie nerwowym pośpiechem. Wycieczka turystyczno-krajoznawcza nie jest w żadnym przypadku bezmyślnym połykaniem kilometrów.
Wzmożony wysiłek fizyczny w czasie marszu, zwłaszcza w upalny dzień, powoduje intensywniejsze odparowywanie wody z organizmu — pocenie się. W konsekwencji zwiększa się zapotrzebowanie na wodę i sole mineralne, których dużą ilość tracimy wraz z potem. Pijąc podczas wycieczki zwykłą wodę, powodujemy powstawanie potu wypłukującego sole mineralne. Po pewnym czasie wypicie wody już nie gasi pragnienia. Przyjmowanie słonych pokarmów powoduje częściowe wyrównanie ubytku soli.
Tereny, przez które prowadzi nasz szlak, nie są jeszcze wszędzie wystarczająco zagospodarowane, tak że od turystów wymaga się pewnej zaprawy, odporności na niewygody, sprawności fizycznej i dużego wyrobienia turystycznego. Podnosi to jednak atrakcyjność szlaku.
Wzmożony wysiłek wymaga intensywniejszego niż normalnie odżywiania. Wartość odżywcza spożywanych w ciągu dnia pokarmów powinna wynosić od 3500 do 4000 kalorii. Nie należy jednak jeść byle jak i byle co. Smaczne i dobre jedzenie utrzymuje nie tylko kondycję, ale — co jest bodajże najważniejsze — dobry nastrój i humor. Do plecaka zabieramy więc wysokokaloryczne koncentraty o małej wadze, nie wysychający razowy chleb lub suchary, suche wędliny, konserwy mięsne (pamiętać o kluczu do otwierania), czekoladę oraz owoce. Podstawowym posiłkiem powinno być śniadanie. Spożywanie alkoholu w jakiejkolwiek postaci jest wykluczone.

Obecnie w Kadynach jest ośrodek PGR-u specjalizujący się w hodowli koni i posiadający wielką stadninę. Kadyny znane są od dawna z pięknych majolikowych wyrobów. Czynne są tu zakłady wyrabiające ceramikę artystyczną.

W obrębie gospodarstwa przy szosie znajduje się olbrzymi, podobno 1000-letni dąb. Jako cenny relikt został on wzięty pod ochronę.

Okolica Kadyn zaliczona jest do najpiękniejszych zakątków Wyżyny Elbląskiej. Szczególnie pełna uroku jest wędrówka serpentynową szosą z Kadyn do sąsiedniej miejscowości letniskowej S u c h a c z. Leży ona w odległości około 5 km od Kadyn, posiada przystanek kolejowy, plażę i możliwości wynajmowania pokoi na sezon letni.